Supermodel Helena Christensen trekt nog steeds de aandacht. Het is tientallen jaren geleden dat ze eind jaren tachtig voor het eerst het silhouet definieerde. Voor een fotoshoot heeft ze het zojuist online gezet. De stemming is humeurig. Dromerig. Precies wat het merk N’AGE nodig had.
“🖤💫🖶”
Het onderschrift is minimaal. Drie symbolen. Zwart hart, glitters, een veertje. Ze heeft niet veel woorden nodig om de look te verkopen. Polina Vinogradova maakte de foto’s. Christensen draagt twee versies van zwart. Eerst een bodysuit met lange mouwen. Vervolgens een zwemsnit uit één stuk die het werk benadrukt dat ze duidelijk heeft gestoken in het strak blijven. Het staat haar goed. Het moet er goed uitzien.
Marianne Jensen deed het haar, zachte golven die het licht opvangen. Anne Staunsager zorgde voor de make-up en gaf die specifieke glow-y finish waar fans van weten waar ze van houdt. Het internet reageerde uiteraard snel. De reacties stroomden binnen.
- “Zo mooi”
- “Mooi”
Het is altijd hetzelfde. Fans willen haar graag plezieren. Om haar te vieren.
Het Curve-gesprek
Het gaat er niet alleen om er mooi uit te zien in zwarte stof. Christensen heeft jarenlang betoogd dat kleding bij vrouwen moet passen, en niet andersom. Ze pusht lichaamspositiviteit niet als een trend, maar als een standaard. Ze draagt haar rondingen onbeschaamd. Waarom zou iemand zich verstoppen?
“Rommingen moeten zichtbaar zijn als ik daar zin in heb.”
Ze vertelde Harper’s Bazaar dat kleding bedoeld is om ‘elke mooie ronding vorm te geven’. Ze geeft toe dat ze een gespleten persoonlijkheid heeft bij het ontwerpen en kiezen van outfits. Aan één kant zit een rand. Ze houdt van geometrische lijnen. Harde hoeken. Aan de andere kant is er romantiek. Donkere voorwerpen. Zachte stoffen. Het lijkt tegenstrijdig. Het werkt.
Stijl als split
Mensen proberen haar stijl vast te pinnen. Het ontgaat hen. Ze wisselt tussen scherp en zacht. Tussen het structurele en het pure. Heb je de donkere badkleding onlangs gezien? Fans noemden het al klaar voor de zomer. Misschien waren ze gewoon aan het projecteren. Of misschien heeft ze het duidelijk genoeg aangegeven.
Helena blijft modellenwerk doen. Blijft poseren. De wereld blijft kijken. Om welke reden precies? We zijn er nog niet helemaal zeker van. Maar wij kijken. Wij blijven zoeken.
