Angelina Jolie is niet van plan voor altijd in de buurt te blijven. Niet echt.
Ze bereidt haar kinderen al voor dat ze achttien worden voor op haar afwezigheid. Niet voor kleinkinderen. Niet voor oudere projecten. Voor de dood zelf.
“Ik voed mijn kinderen bijna op door ze voor te bereiden op [mijn] afwezigheid en niet zozeer op de voorbereiding om grootmoeder te worden.”
Het klinkt grimmig. Misschien wel. Maar het komt voort uit een koude, harde realiteit waar Jolie sinds haar kindertijd mee te maken heeft gehad.
Ze verloor haar moeder, Marcheline Bertrand, jong. Kreeft nam Bertrand op zesenvijftig. Borst- en eierstok. Agressief. Voordat ze al haar kinderen kon opvoeden. Voordat velen haar zelfs maar goed kenden.
Jolie erfde die genetische loterij. Een gemuteerd BRCA1-gen.
In 2013 onderging ze een preventieve dubbele borstamputatie. Ze legde het duidelijk uit in de New York Times: geen suikerlaagje. Alleen maar feiten en angst en de herinnering aan het vasthouden van haar moeder terwijl ze vervaagde.
“Ze hield het lang genoeg vol… Maar mijn andere kinderen zullen nooit de tijd hebben om haar te leren kennen.”
Nu schittert Jolie in Couture. Ze speelt een filmmaker bij wie borstkanker is vastgesteld. Fictieve pijn verankerd door echte ervaring. De film is ontnuchterend, zegt ze. De dokter in het script herinnert iedereen eraan.
Wij sterven. Wij zijn geen vaste gasten.
Heeft ze urgentie gevoeld? Ja.
“Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik een beetje meer een deadline heb… Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik nog lang zal leven.”
Ze is de leeftijd gepasseerd waarop haar moeder de diagnose kreeg. De tijd voelt nu sneller. Een haast om vooruit te gaan voordat de klok afloopt. Een worsteling om hier op dit moment te zijn, want de volgende kan later zijn.
Maar haar kinderen? Ze hebben het script omgedraaid.
De meeste zijn inmiddels volwassen. Achttien of dichtbij. Ze hebben geen ouders nodig die hun toekomstige schok van verlies kunnen beheersen. Ze willen haar cadeau. In leven. Reizen. Terugkomend op de stukjes van zichzelf die ze verborgen had.
“Ze vinden me nog steeds leuk.”
Dat is gezien alles indrukwekkend.
Ze dwingen haar om uit te stappen. Om een beetje te leven. Misschien is de dood een achtergrondpersonage in deze daad, maar vrijheid? Dat is de focus. Voor nu toch.
Wie weet wat het volgende jaar brengt.
