Praten met een baby is meestal lawaai. Veel kwijl, weinig begrip en nul rendement op uw emotionele investering. Jij praat. Ze staren. De verbinding is dun, kwetsbaar en gaat gemakkelijk verloren in de chaos van dagopvangschema’s en luierwissels. Maar dan zie je zoiets als de nieuwste TikTok van Mike DelMoro. En je herinnert je waarom je je druk maakte.
Hij plaatste het met een eenvoudig onderschrift. “Een gesprek voeren met onze negen maanden oude.”
Het lijkt niet op een gesprek. Het lijkt op chaos. Mike ligt op de grond. Zijn zoon Wesley staat naast hem. Ze liggen allebei op hun buik, hun ledematen zwaaiend in die vreemde, onsamenhangende ritmes die baby’s lijken te bezitten. Ze piepen. Gewoon tegen elkaar schreeuwen van vreugde. Het is absurd. Het is prachtig.
‘De manier waarop we naar Yap gaan als hij ouder wordt,’ schreef Mike.
Dat is de truc, nietwaar? Ontmoet ze waar ze zijn. Verwacht geen samenhang. Gewoon matchen met de energie. Als Wesley trapt, trapt Mike. Als de baby giechelt, piept de vader terug. Het is mimicry als binding. Het werkt.
De video is bijna 300.000 keer bekeken. Mensen zijn dol op de pure incompetentie van de communicatie met volwassenen die hier wordt getoond. De reacties stromen binnen.
“Dit is het meest productieve gesprek dat ik de hele ochtend heb gehoord.”
Een andere persoon springt erin en kiest de kant van de peuter. “Ik kies de babykant in dit debat.” Iemand anders grapt dat het kind juridisch 100% gelijk heeft en een advocaat inhuurt om zijn cliënt te vertegenwoordigen. De humor is laagdrempelig, maar het gevoel erachter? Hoog. Warm. Echt.
DelMoro is niet nieuw in het delen van het ouderschapsleven. Hij post vaak met zijn man Alec. Deze raakte wel een gevoelige snaar. Ander akkoord. Dieper. Andere kijkers, mensen met een homoseksuele relatie, zagen hun toekomst in twee zwaaiende armen op een tapijt.
“Ik hoop dit samen met mijn vriend te ervaren.”
Een ander voegt eraan toe: ‘Gelukkige trots.’
Het is een klein clipje. Geen grote les. Geen manifest over modern ouderschap. Gewoon twee jongens die op de grond gaan zitten en samen lawaai maken. Het herinnert ons eraan dat verbinding niet over perfecte woorden gaat. Het gaat om het verschijnen. Het is rommelig. Het is luid. Het lost niets op.
