President Donald Trump koesterde een specifieke, en nogal vijandige, verwachting voor de huidige wetgevers.
Hij zei dat ze moesten stoppen met inpakken. Blijf in Washington. Zijn wetgeving goedkeuren.
De wrijving brak uit aan boord van de Air Force One. Trump was op weg naar Michigan. Een verslaggever, Jennifer Jacobs van CBS News, stelde een logisch onderzoek. Waarom er bij de Senaat op aandringen het traditionele augustusreces te annuleren? Moeten wetgevers niet door het hele land campagne voeren?
De reactie van Trump was onmiddellijk en bot.
“Wat een domme vraag!” schreeuwde hij.
Jacobs trok zich niet terug. Ze duwde terug en herhaalde haar uitgangspunt. Moeten ze geen campagne voeren?
Trump verdubbelde. Hij herhaalde de belediging. Toen draaide hij zich om naar lof. Hij merkte op dat Jacobs zijn overwinning in Iowa had voorspeld. Ze had gelijk, zei hij. Dus waarom was de vraag stom?
Het ging niet om haar. Het ging om de prioriteit.
Het probleem is de SAVE America Act. Trump wil dat dit wetsvoorstel wordt aangenomen. Het vereist dat kiezers het Amerikaanse staatsburgerschap bewijzen om zich te kunnen registreren voor federale verkiezingen.
Hij ziet het geplande vertrek van de Senaat als een barrière voor dat doel.
“De SAVE Act moet worden uitgevoerd ”, zei Trump.
Hij voerde aan dat het verlaten van de stad de vooruitgang zou vertragen. Als ze de wet niet goedkeuren, zal dat ‘een zeer slechte zaak voor de partij zijn’, beweerde hij. Hij wees op de voor de hand liggende politieke kloof. De Democraten zullen tegen de maatregel stemmen. Dat is een gegeven.
De grotere hindernis, zo liet hij doorschemeren, ligt binnen zijn eigen gelederen.
Trump suggereerde dat vier Republikeinse senatoren zich tegen het wetsvoorstel zouden kunnen verzetten. Hij zou ze niet noemen. ‘Ik heb te veel verstand om het te doen’, zei hij.
Later die dag ging Trump over tot Truth Social. Hij richtte zich rechtstreeks tot de meerderheidsleider van de Senaat, John Thune. De boodschap was duidelijk: laat ze niet weggaan.
Trump schreef dat Thune de Senaat niet mag toestaan de stad te verlaten voordat de wet is aangenomen. Hij voegde een agressievere eis toe. Beëindig de filibuster.
Dat zou de Republikeinen in staat stellen ook snel actie te ondernemen op andere punten. De begroting. Het schuldenplafond. Trump verwees naar de dreigende ramp met het schuldenplafond als ‘1929’, waarmee hij het schrikbeeld van de Grote Depressie opriep.
“De Dumocraten zullen het op de eerste dag doen”, schreef hij. Hij beweerde dat de Democraten het geluk van zo’n ‘leiderschap’ zullen waarderen.
Domheid leidt tot verliezen, waarschuwde hij. Dood, zelfs.
De spanning benadrukt de werking van de wetgevende macht. Het annuleren van de pauze is niet alleen administratief. Het is tactisch. Trump wil een stemming over de stemvereisten afdwingen. Hij is van mening dat het huidige schema tegenstanders in staat stelt zich voor het proces te verbergen.
Jacobs, de verslaggever die de uitbarsting veroorzaakte, heeft Trump sinds zijn eerste voorverkiezingen in de gaten gehouden. Haar inzicht in zijn wetgevende prioriteiten staat in schril contrast met zijn afwijzing van haar vraag.
Garandeert het annuleren van de zomervakantie daadwerkelijk doorgang? De geschiedenis leert dat wetgevers vaak manieren vinden om ongemakkelijke stemmingen te vermijden, zelfs onder druk.
Maar de aandrang van Trump is duidelijk. De SAVE America Act is belangrijker dan traditie. Meer dan een pauze.
Of Thune hieraan voldoet blijft de open vraag. Of vier Republikeinen zullen overlopen, blijft een andere vraag. De Senaat is een complexe machine. Het gehoorzaamt niet altijd aan de eisen van de president, zelfs niet vanuit een vliegtuig.
